Wat denk jij dat je niet kunt en ga je toch doen?

Oké ik dus gisteravond naar een cursus hardlopen. Voor beginners wel te verstaan. Ik had geen zin, echt geen zin. Ik wilde niet heen, want ik kan dat niet ..hardlopen. Wat doe ik mezelf aan? Een hele rits aan beperkende gedachtes kwamen voorbij. Waarom ga ik dit doen terwijl ik het niet leuk vind? Maar vind ik het echt niet leuk of vind ik het niet leuk omdat ik DENK dat ik het niet kan. Ja dat dus.

Op de middelbare school liep ik altijd achteraan met rondjes rennen rond het voetbalveld. Die gymleraar die dan weer tegen me schreeuwde: “Kom op Heleen!”. Ja uuh krijg jij ff lekker het heen en weer dacht ik en vooral: “Doe het ff lekker zelf”. Haha. Ook met vriendinnen ‘geprobeerd’ hard te lopen, want ja het is zo lekker makkelijk. Je loopt zo naar buiten in je strakke pakkie en gaan met die banaan. Nou binnen de kortste keren was mijn hartslag mijn keel al ingeschoten en kon ik geen stap meer verzetten. En zo heb ik tig voorbeelden die bewijzen dat ik echt niet kan hardlopen. Stoer aan bootcamp gaan doen en er dan niet bij vermelden dat ik achteraan liep. Elke keer. Hardlopen is gewoon stom en alleen bedoeld voor mensen die een trein of bus moeten halen en ik heb een auto. Dus. Of vroeg ik misschien wat te veel van mezelf? Wilde ik te snel, te veel? Misschien iets met te hard van stapel lopen (ja hij is leuk)?

Ja dus. Gisteravond bij Annie Fabriek van Hart-lopen al geleerd dat je vooral rustig moet beginnen. Goh. Klinkt ook best wel logisch. Geen marathonstappen maar gewoon kleine stappen in je eigen tempo. Dan is het best aardig te doen. Ik ben er nog niet, nog lang niet. Maar de wil en het streven is er om aan het einde van de 10 weken 20 minuten te kunnen hardlopen. Of meer!! Dat zou voor mij een echte overwinning zijn. Iets doen waarvan ik dacht dat ik het nooit zou kunnen. ‘Eat that’ meneer de gymleraar! Rondje voetbalveld doen? Niet nu, over 10 weken.

Wat denk jij dat je niet kunt en ga je toch doen?