Tagarchief: HSPenWerk

Oeps in het kwadraat

Had ik me vorige week toch ‘per ongeluk’ aangemeld en de dag erna weer afgemeld voor een BBL (Beroeps Begeleidende Leerweg) opleiding tot bedieningsmedewerker bij een luxe vakantieresort! Bij aanmelding dacht ik: Leuk! Opleiding wordt betaald, mooi. Met mensen werken die op vakantie zijn, te gek en ik leer weer nieuwe dingen, joepi.

Oeps in het kwadraat! Mocht dan ook op het aardige en zeer goed bedoelde matje van mijn werkcoach komen. Aardige peer. Wel wat serieus, maar ja misschien ook wel nodig als je mensen als ik (EigenWijs, VrijheidsDrangerig, Luchtig en Lacherig HSPeetje dat inmiddels ergens in de 5e dimensie rondhangt of er in ieder geval tegenaan schurkt) naar werk moet coachen. Succes daarmee. Ik ben heel slecht coachbaar. Vind ik zelf. Ga graag mijn eigen weg en allerlei goedbedoelde adviezen hang ik maar al te graag in de hoogste boom.

Mijn grolletjes en grapjes om de boel wat luchtig te houden en om de hete brij heen te draaien, werden door mijn coach dan ook of niet begrepen of simpelweg genegeerd. Wat hij wil. Moest er zelf wel om lachen. Niet om mijn grapjes wel om de BBL aan- en afmelding binnen 2 dagen. HAHA.

Ik kwam er namelijk na aanmelding pas achter dat er heel veel, maar dan ook echt heeeel veel kinderen komen daar bij dat resort. Echt heel veel. Eigenlijk alleen maar. Ouders lijken elders te worden gedumpt of in de luxe CHALET (deftig uitspreken SVP) opgesloten door ‘de kids’ die er vervolgens lustig op los leven. Ze zijn overal. Die kinderen.Je kunt er niet omheen. HELP!

Begrijp me goed, ik heb niks tégen kinderen, maar ben ook niet persé voor ze. Als je begrijpt wat ik bedoel. Soms is het oké dat ze er zijn en soms niet. Ik ben niet voor niets zelf bewust kinderloos. Kinderen hebben aandacht nodig en als het om aandacht gaat ben ik erg egoïstisch. Wil alles voor mij. Alles is voor Bassie. Dat. En jaaaaaa ik hoor jullie spiritueeltjes (ben ik zelf ook) en zelfbewusten (ben ik zelf ook) al onderling smoezelen: “Oeioei die Heleen mag wel aan de slag met haar innerlijke kind dat hoogstwaarschijnlijk gekwetst is”. Ja dat zal best, maar daar heb ik nu dus geen zin in. Punt. Voor nu houd ik het erop dat ik graag in een kinderarme omgeving wil gaan werken.

Prachtig resort by the way. Niks mis mee. Superduperluxe. Maarrrr, ik zag mezelf niet achter de counter van het ‘snackrestaurant’ staan (je wordt gelyncht als je cafetaria zegt). Want daar begin je als Bedienings-BBL’er. In de cafetaria. Op zich niks mis mee. Lekker overzichtelijk. Kaassoufleetje in de frituur en natuurlijk niet te vergeten een biologisch veganistisch kroketje met groene patat. Jummie zeg ik.

Ik zou dus onderaan bij de ecologische frikandel beginnen, via de buffetkantine mijzelf omhoogwerken naar de Brasserie of het Grande Restaurant. Prachtig systeem, mooie chronologische volgorde, niks op aan te merken. Heb ik daar zin in en past dit bij me? Nee dus. Niks ten nadele van de mensen die dit wel gaan doen. Chapeau voor hen. Echt waar. Thumbs up.

Voel ik mij te goed voor werken in een cafetaria? Nee zeker niet. Want wie zegt dat het makkelijk is om een cafetaria te werken? Dat het makkelijk, leuk en fijn is om in een frituurpan te staan en vettig te worden (van de buitenkant mensen!)? Dat het tof is om elke dag blije heppiedepeppie kinderen en vermoeide, ik-ben-hier-omdat-ik-het-kan-betalen-niet-omdat-ik-het-leuk-vind papa’s en mama’s te voorzien van hun raketje en broodje vegetarische bal? R E S P E C T. Blij dat jullie er zijn.

Wat mij betreft verdienen jullie exact hetzelfde als het hoogste broodje kroket dat bij jullie werkt. Wat mij betreft verdient iedereen hetzelfde. Van de handige jongens, tot de schoonmakers, tot de receptionisten, tot de groene-vingers noem maar op. Iedereen is even belangrijk en even niet-belangrijk. Zonder het één draait het ander niet. Maar goed ik dwaal af.

Het voelde gewoon niet goed. En leg dat maar eens uit aan je werkcoach. Heb ik zo goed en zo kwaad gedaan als ik kon. Hij: ja, maar. Ik: heb vertrouwen. And so it is.