Tagarchief: HSP

Oeps in het kwadraat

Had ik me vorige week toch ‘per ongeluk’ aangemeld en de dag erna weer afgemeld voor een BBL (Beroeps Begeleidende Leerweg) opleiding tot bedieningsmedewerker bij een luxe vakantieresort! Bij aanmelding dacht ik: Leuk! Opleiding wordt betaald, mooi. Met mensen werken die op vakantie zijn, te gek en ik leer weer nieuwe dingen, joepi.

Oeps in het kwadraat! Mocht dan ook op het aardige en zeer goed bedoelde matje van mijn werkcoach komen. Aardige peer. Wel wat serieus, maar ja misschien ook wel nodig als je mensen als ik (EigenWijs, VrijheidsDrangerig, Luchtig en Lacherig HSPeetje dat inmiddels ergens in de 5e dimensie rondhangt of er in ieder geval tegenaan schurkt) naar werk moet coachen. Succes daarmee. Ik ben heel slecht coachbaar. Vind ik zelf. Ga graag mijn eigen weg en allerlei goedbedoelde adviezen hang ik maar al te graag in de hoogste boom.

Mijn grolletjes en grapjes om de boel wat luchtig te houden en om de hete brij heen te draaien, werden door mijn coach dan ook of niet begrepen of simpelweg genegeerd. Wat hij wil. Moest er zelf wel om lachen. Niet om mijn grapjes wel om de BBL aan- en afmelding binnen 2 dagen. HAHA.

Ik kwam er namelijk na aanmelding pas achter dat er heel veel, maar dan ook echt heeeel veel kinderen komen daar bij dat resort. Echt heel veel. Eigenlijk alleen maar. Ouders lijken elders te worden gedumpt of in de luxe CHALET (deftig uitspreken SVP) opgesloten door ‘de kids’ die er vervolgens lustig op los leven. Ze zijn overal. Die kinderen.Je kunt er niet omheen. HELP!

Begrijp me goed, ik heb niks tégen kinderen, maar ben ook niet persé voor ze. Als je begrijpt wat ik bedoel. Soms is het oké dat ze er zijn en soms niet. Ik ben niet voor niets zelf bewust kinderloos. Kinderen hebben aandacht nodig en als het om aandacht gaat ben ik erg egoïstisch. Wil alles voor mij. Alles is voor Bassie. Dat. En jaaaaaa ik hoor jullie spiritueeltjes (ben ik zelf ook) en zelfbewusten (ben ik zelf ook) al onderling smoezelen: “Oeioei die Heleen mag wel aan de slag met haar innerlijke kind dat hoogstwaarschijnlijk gekwetst is”. Ja dat zal best, maar daar heb ik nu dus geen zin in. Punt. Voor nu houd ik het erop dat ik graag in een kinderarme omgeving wil gaan werken.

Prachtig resort by the way. Niks mis mee. Superduperluxe. Maarrrr, ik zag mezelf niet achter de counter van het ‘snackrestaurant’ staan (je wordt gelyncht als je cafetaria zegt). Want daar begin je als Bedienings-BBL’er. In de cafetaria. Op zich niks mis mee. Lekker overzichtelijk. Kaassoufleetje in de frituur en natuurlijk niet te vergeten een biologisch veganistisch kroketje met groene patat. Jummie zeg ik.

Ik zou dus onderaan bij de ecologische frikandel beginnen, via de buffetkantine mijzelf omhoogwerken naar de Brasserie of het Grande Restaurant. Prachtig systeem, mooie chronologische volgorde, niks op aan te merken. Heb ik daar zin in en past dit bij me? Nee dus. Niks ten nadele van de mensen die dit wel gaan doen. Chapeau voor hen. Echt waar. Thumbs up.

Voel ik mij te goed voor werken in een cafetaria? Nee zeker niet. Want wie zegt dat het makkelijk is om een cafetaria te werken? Dat het makkelijk, leuk en fijn is om in een frituurpan te staan en vettig te worden (van de buitenkant mensen!)? Dat het tof is om elke dag blije heppiedepeppie kinderen en vermoeide, ik-ben-hier-omdat-ik-het-kan-betalen-niet-omdat-ik-het-leuk-vind papa’s en mama’s te voorzien van hun raketje en broodje vegetarische bal? R E S P E C T. Blij dat jullie er zijn.

Wat mij betreft verdienen jullie exact hetzelfde als het hoogste broodje kroket dat bij jullie werkt. Wat mij betreft verdient iedereen hetzelfde. Van de handige jongens, tot de schoonmakers, tot de receptionisten, tot de groene-vingers noem maar op. Iedereen is even belangrijk en even niet-belangrijk. Zonder het één draait het ander niet. Maar goed ik dwaal af.

Het voelde gewoon niet goed. En leg dat maar eens uit aan je werkcoach. Heb ik zo goed en zo kwaad gedaan als ik kon. Hij: ja, maar. Ik: heb vertrouwen. And so it is.

Hatseflatse! Dat dacht ik.

Na een halve parkeerplaats, een hele parkeerplaats, rondjes om de parkeerplaats en rennen als een malle door Veenhuizen, ik gisteren naar de Estafetterun van Roden.

De beginnerscursus Hartlopen afgerond en dus werd het de hoogste tijd voor wat prestatie- en bewijsdrang, bleek. Trainster Annie Fabriek had een tijdje geleden in de groepsapp gevraagd wie er mee wilde doen aan de estafette. En ja hoor, ik stak mijn digitale vinger in de lucht. Aaargh!!! Yep, ik doe wel mee. Hoe moeilijk kan het zijn. Easy peasy. Een rondje van 3,5 km moet lukken.

In de app roept het makkelijk. Heel makkelijk. En 23 juni leek nog ver weg. Totdat ik gisterochtend alweer op de wc zat. SHIT het is 23 juni!! Ik moest en mocht eraan geloven. Heb vorige week echt mijn best gedaan en mijn brein hard laten werken om maar excuses te vinden zodat ik niet heen hoefde. Iets met weerstand en iets echt niet willen, omdat ik DENK dat ik het niet kan, daar istie weer!!:

“Die anderen zijn veel sneller dan ik, dus laat iemand anders maar meedoen”
“Wat als ik de anderen teleurstel. Het is beter dat ik niet meedoe”
“Het word te warm, dat trek ik niet, ik val nog eens dood neer bij de finish als ik de finish al haal”

Echt. Het ging van kwaad tot erger.

Mijn brein is heel creatief als het gaat om excuses verzinnen om iets NIET te gaan doen. Dat ‘iets’ is vaak iets waar ik als mens van kan groeien. Waarom komt mijn brein niet met positieve motivatie en enthousiaste kreten als

“You can do it!” en “Heleen, als iemand het kan ben jij het!!”

Echt ontzettend stom. Nee in plaats daarvan mocht ik me door allerlei negatieve meuk en mindf*cks heen worstelen. Is me gelukt. Yes I can.

Ik was tweede in de estafetterij. Na Jan die loopt als een tiet. Lintje van Jan naar mij….iets met in een wisselvak staan en oooh god als ik dat lintje nu maar om krijg en niet laat vallen. Gelukt. Het begin ging aardig, maar na zo’n paar honderd meter was de gang er al uit. Daarna ging ik, voor mijn gevoel, als een slak, een schildpad en wat voor trage dieren zijn er nog meer. Alles en iedereen haalde me in. Uitslovers. Werd er sjaggie van en voelde dat mijn hoofd steeds heter en heter werd = rood en hopelijk nog niet paars. En dat er dan ook nog iemand (als in grijs en minstens 10 jaar ouder dan ik) tegen mij schreeuwt: “Ben jij een tijdloper??” Huh, dacht ik. Weet ik veel. Iedereen loopt toch ‘in tijd’? Dus ik schreeuw oververhit en brommerig terug: “Hoezo??” Hij: “Dan moet je rechts lopen!!” Gggrrrrr……Ik heb nergens gelezen dat als je er als een oververhitte slak bijloopt je dan rechts moet lopen. Ik zal de organisatie aanschrijven.

Maaarrrr…..de finish werd gehaald! In mijn eigen tempo. Precies zoals Annie Fabriek zei: “Loop gewoon je eigen tempo. Het maakt echt niet uit hoe lang je erover doet”. En dat heb ik maar ter harte genomen. Hoe sjaggie ik was tijdens het lopen, hoe blij ik erna was. Toffe support van de teamleden. Niemand die boos keek. En Wia die na mij haar ding kon doen. In haar tempo.

En last but not least: bitterballen met bier, cola en bitter lemon.
Een geslaagde middag waarin mijn wilskracht en vertrouwen het wonnen van mijn hoofd. Hatseflatse!! Dat dacht ik.

Wat denk jij dat je niet kunt en ga je toch doen?

Oké ik dus gisteravond naar een cursus hardlopen. Voor beginners wel te verstaan. Ik had geen zin, echt geen zin. Ik wilde niet heen, want ik kan dat niet ..hardlopen. Wat doe ik mezelf aan? Een hele rits aan beperkende gedachtes kwamen voorbij. Waarom ga ik dit doen terwijl ik het niet leuk vind? Maar vind ik het echt niet leuk of vind ik het niet leuk omdat ik DENK dat ik het niet kan. Ja dat dus.

Op de middelbare school liep ik altijd achteraan met rondjes rennen rond het voetbalveld. Die gymleraar die dan weer tegen me schreeuwde: “Kom op Heleen!”. Ja uuh krijg jij ff lekker het heen en weer dacht ik en vooral: “Doe het ff lekker zelf”. Haha. Ook met vriendinnen ‘geprobeerd’ hard te lopen, want ja het is zo lekker makkelijk. Je loopt zo naar buiten in je strakke pakkie en gaan met die banaan. Nou binnen de kortste keren was mijn hartslag mijn keel al ingeschoten en kon ik geen stap meer verzetten. En zo heb ik tig voorbeelden die bewijzen dat ik echt niet kan hardlopen. Stoer aan bootcamp gaan doen en er dan niet bij vermelden dat ik achteraan liep. Elke keer. Hardlopen is gewoon stom en alleen bedoeld voor mensen die een trein of bus moeten halen en ik heb een auto. Dus. Of vroeg ik misschien wat te veel van mezelf? Wilde ik te snel, te veel? Misschien iets met te hard van stapel lopen (ja hij is leuk)?

Ja dus. Gisteravond bij Annie Fabriek van Hart-lopen al geleerd dat je vooral rustig moet beginnen. Goh. Klinkt ook best wel logisch. Geen marathonstappen maar gewoon kleine stappen in je eigen tempo. Dan is het best aardig te doen. Ik ben er nog niet, nog lang niet. Maar de wil en het streven is er om aan het einde van de 10 weken 20 minuten te kunnen hardlopen. Of meer!! Dat zou voor mij een echte overwinning zijn. Iets doen waarvan ik dacht dat ik het nooit zou kunnen. ‘Eat that’ meneer de gymleraar! Rondje voetbalveld doen? Niet nu, over 10 weken.

Wat denk jij dat je niet kunt en ga je toch doen?