Ja, ik ben hooggevoelig, so what?

Elaine Aron schreef, na uitgebreid onderzoek, in haar boek ‘The Highly Sensitive Person’ (1996) dat 20% van de bevolking hooggevoelig is. Volgens mij is dit,  inmiddels meer dan 20 jaar later, wel wat procentjes meer. Is het niet omgekeerd nu? Dat 80% van de mensheid hooggevoelig is en 20% niet?

Oké, oké … dit is wellicht wat overdreven, maar meer dan 20% zou me niet verbazen. Zelfs de meest stoere ‘manman’ kan tegenwoordig ineens uit de kast komen en roepen dattie toch wel wat gevoelig is voor de energie van zijn collega op de bouwplaats. Dat hij wel wat last heeft van de sfeer die er is op de bovenste steiger en dat hij na een dag werken zich wel erg leeg voelt en tijd nodig heeft om op te laden. Ja, wat me-time nodig heeft. Hahaha, zie je het voor je? Ik wel😊.

Iedereen mag zijn wie hij of zij is. Met of zonder gevoeligheid. Waarom kan het dan toch lastig zijn toe te geven dat je hooggevoelig bent, in meer of mindere mate?

Het is volgens mij het woord ‘gevoelig’ dat het lastig maakt. Want, ik kan me voorstellen dat sommigen van jullie denken: ‘Ikke?? Gevoelig?? Heus niet. Ik doe gewoon mijn ding hoor’.

‘Gevoelig’ heeft voor veel mensen, vooral voor mannen denk ik, de associatie: huilend op de bank kijken naar Bambi, zelfs bij Koffietijd rollen de tranen over je (behaarde) wangen en bij Top Gear kun je het al helemaal niet droog houden…😉 Gevoelig = jankerd en vooral heel snel emotioneel. Ik heb dit zelf ook lange tijd gehad, dat gevoel van: mij krijg je niet klein, zelfs bij een stervend hertje ging ik gewoon door met mijn push-ups. Ik voelde natuurlijk wel wat, duhuh, maar het laten zien ho maar.

Dat was toen. Nu ben ik zover dat ik blij ben dat ik VOEL en GEVOELIG ben. Joepi, ik voel!!! Dat.

Al levert dit soms pijnlijke momenten op als de grote boze buitenwereld hier iets van vindt en erop reageert. Deze pijnlijke momenten zie ik als groeimomenten. Het is weer die spiegel net als in mijn vorige blog over relaties. Zolang die buitenwereld mij nog raakt in mijn gevoelig zijn, betekent dit, dat ik mijn gevoeligheid nog niet volledig heb geaccepteerd. Anders zou het me niet raken, toch?

Ik kan die buitenwereld wel eerst heel stom en bot vinden, maar na een poosje realiseer ik me dan dat het iets zegt over hoe ik me voel, over mij. Zoals ook het voorbeeld in de blog van november 2019 over die op-de-inhoud-managers die mij kwetsbaar vonden overkomen. Dat raakte me. Waarom? Omdat ik mijn gevoeligheid, mijn kwetsbaarheid nog niet volledig had geaccepteerd. Goh. Katsjing! Leermomentje.

Dus vanaf nu is daar de f*ck-it houding inclusief mantra: ‘Ja, ik ben hooggevoelig, so what?’
Doe jij met me mee?