Maandelijks archief: januari 2020

Ja, ik ben hooggevoelig, so what?

Elaine Aron schreef, na uitgebreid onderzoek, in haar boek ‘The Highly Sensitive Person’ (1996) dat 20% van de bevolking hooggevoelig is. Volgens mij is dit,  inmiddels meer dan 20 jaar later, wel wat procentjes meer. Is het niet omgekeerd nu? Dat 80% van de mensheid hooggevoelig is en 20% niet?

Oké, oké … dit is wellicht wat overdreven, maar meer dan 20% zou me niet verbazen. Zelfs de meest stoere ‘manman’ kan tegenwoordig ineens uit de kast komen en roepen dattie toch wel wat gevoelig is voor de energie van zijn collega op de bouwplaats. Dat hij wel wat last heeft van de sfeer die er is op de bovenste steiger en dat hij na een dag werken zich wel erg leeg voelt en tijd nodig heeft om op te laden. Ja, wat me-time nodig heeft. Hahaha, zie je het voor je? Ik wel😊.

Iedereen mag zijn wie hij of zij is. Met of zonder gevoeligheid. Waarom kan het dan toch lastig zijn toe te geven dat je hooggevoelig bent, in meer of mindere mate?

Het is volgens mij het woord ‘gevoelig’ dat het lastig maakt. Want, ik kan me voorstellen dat sommigen van jullie denken: ‘Ikke?? Gevoelig?? Heus niet. Ik doe gewoon mijn ding hoor’.

‘Gevoelig’ heeft voor veel mensen, vooral voor mannen denk ik, de associatie: huilend op de bank kijken naar Bambi, zelfs bij Koffietijd rollen de tranen over je (behaarde) wangen en bij Top Gear kun je het al helemaal niet droog houden…😉 Gevoelig = jankerd en vooral heel snel emotioneel. Ik heb dit zelf ook lange tijd gehad, dat gevoel van: mij krijg je niet klein, zelfs bij een stervend hertje ging ik gewoon door met mijn push-ups. Ik voelde natuurlijk wel wat, duhuh, maar het laten zien ho maar.

Dat was toen. Nu ben ik zover dat ik blij ben dat ik VOEL en GEVOELIG ben. Joepi, ik voel!!! Dat.

Al levert dit soms pijnlijke momenten op als de grote boze buitenwereld hier iets van vindt en erop reageert. Deze pijnlijke momenten zie ik als groeimomenten. Het is weer die spiegel net als in mijn vorige blog over relaties. Zolang die buitenwereld mij nog raakt in mijn gevoelig zijn, betekent dit, dat ik mijn gevoeligheid nog niet volledig heb geaccepteerd. Anders zou het me niet raken, toch?

Ik kan die buitenwereld wel eerst heel stom en bot vinden, maar na een poosje realiseer ik me dan dat het iets zegt over hoe ik me voel, over mij. Zoals ook het voorbeeld in de blog van november 2019 over die op-de-inhoud-managers die mij kwetsbaar vonden overkomen. Dat raakte me. Waarom? Omdat ik mijn gevoeligheid, mijn kwetsbaarheid nog niet volledig had geaccepteerd. Goh. Katsjing! Leermomentje.

Dus vanaf nu is daar de f*ck-it houding inclusief mantra: ‘Ja, ik ben hooggevoelig, so what?’
Doe jij met me mee?

Help, mijn partner begrijpt mij niet!

Herken je dat? Dat jij je als hoogsensitief mens (HSP – HoogSensitiefPersoon) vaak onbegrepen voelt door je partner? Je partner die hoogstwaarschijnlijk, in het geval van onbegrip, niet hoogsensitief is? Mij wordt nog wel eens gevraagd: “Hoe leg ik toch uit wat hooggevoeligheid is?”

Tja, goeie vraag. Ik leg vaak helemaal niet uit wat hooggevoeligheid is. Ik geef ‘gewoon’ duidelijk aan wat mijn grenzen zijn en vertel erbij waarom die grenzen er zijn en wat de gevolgen zijn als ik, en daarmee de ander, mijn grenzen niet accepteert. Dit klinkt als een dreigement en dat is het ook, haha! Want ja als ik over mijn grenzen ga, dan plukt ook de ander hier de vruchten van…

Een voorbeeld: ik sta te koken en mijn lieftallige partner begint van alles over zijn dag te vertellen. Heel gezellig en goed bedoeld, maar dit werkt voor mij dus niet. Als er iets is dat ik niet kan, is het wel multitasken. Koken én luisteren = multitasken. Als HSP luister ik graag echt en met aandacht naar de ander en niet half, ik kan dat niet eens. Soms ook heel vermoeiend trouwens als er iets heel oninteressants verteld wordt😊. Ik zou kunnen zeggen als reactie op zijn verhaal: “Oh ja? Oh goh. Oh ja wat leuk ja” terwijl ik amper doorheb wat hij zegt. Dit is niet lief en voelt ook niet goed voor mij.

Ik benoem dit door te zeggen dat ik heel graag naar zijn verhalen wil luisteren, maar liever niet tijdens het koken. “Straks met een bel wijn ben ik er helemaal voor je…😉”. Ik vertel erbij dat ik onrustig word als ik twee dingen tegelijk wil doen en dat het gevolg is dat ik dan beide dingen half doe. Hij krijgt niet de aandacht die ik hem wil geven en de pan waarin ik sta te roeren, ontbeert dan ook mijn jemig-wat-moest-er-ook-nog-meer-in toewijding.

Op deze manier hoef ik niet uit te leggen dat dit met hooggevoelig zijn te maken heeft. Eigenlijk vertel ik de ander gewoon wat ik nodig heb om me te kunnen blijven focussen op wat ik doe. Het is mijn ervaring, dat hoe meer ik de aandacht leg op mijn hooggevoeligheid, hoe meer last ik ervan ondervind. Hoe meer ik accepteer wie ik ben en wat ik nodig heb om goed te kunnen functioneren hoe minder mijn hooggevoelig zijn een issue is. Het is maar waar je de focus op legt. Wat je aandacht geeft, groeit.

Het gaat er volgens mij om dat jij eerst jezelf en je hooggevoeligheid accepteert en als het ware omarmt. Klinkt misschien wat ‘Jaiks!’, maar het helpt. Echt waar. Zolang jij je nog wat hobbelig en wiebelig voelt op je hooggevoelige weg, zal je dit gespiegeld krijgen door je partner in de vorm van bijvoorbeeld onbegrip. In wezen mag je je niet-hoogsensitieve partner dankbaar zijn voor de spiegels en daarmee de lessen die je krijgt waardoor jij als gevoelig mens kunt groeien.