Maandelijks archief: juni 2019

Hatseflatse! Dat dacht ik.

Na een halve parkeerplaats, een hele parkeerplaats, rondjes om de parkeerplaats en rennen als een malle door Veenhuizen, ik gisteren naar de Estafetterun van Roden.

De beginnerscursus Hartlopen afgerond en dus werd het de hoogste tijd voor wat prestatie- en bewijsdrang, bleek. Trainster Annie Fabriek had een tijdje geleden in de groepsapp gevraagd wie er mee wilde doen aan de estafette. En ja hoor, ik stak mijn digitale vinger in de lucht. Aaargh!!! Yep, ik doe wel mee. Hoe moeilijk kan het zijn. Easy peasy. Een rondje van 3,5 km moet lukken.

In de app roept het makkelijk. Heel makkelijk. En 23 juni leek nog ver weg. Totdat ik gisterochtend alweer op de wc zat. SHIT het is 23 juni!! Ik moest en mocht eraan geloven. Heb vorige week echt mijn best gedaan en mijn brein hard laten werken om maar excuses te vinden zodat ik niet heen hoefde. Iets met weerstand en iets echt niet willen, omdat ik DENK dat ik het niet kan, daar istie weer!!:

“Die anderen zijn veel sneller dan ik, dus laat iemand anders maar meedoen”
“Wat als ik de anderen teleurstel. Het is beter dat ik niet meedoe”
“Het word te warm, dat trek ik niet, ik val nog eens dood neer bij de finish als ik de finish al haal”

Echt. Het ging van kwaad tot erger.

Mijn brein is heel creatief als het gaat om excuses verzinnen om iets NIET te gaan doen. Dat ‘iets’ is vaak iets waar ik als mens van kan groeien. Waarom komt mijn brein niet met positieve motivatie en enthousiaste kreten als

“You can do it!” en “Heleen, als iemand het kan ben jij het!!”

Echt ontzettend stom. Nee in plaats daarvan mocht ik me door allerlei negatieve meuk en mindf*cks heen worstelen. Is me gelukt. Yes I can.

Ik was tweede in de estafetterij. Na Jan die loopt als een tiet. Lintje van Jan naar mij….iets met in een wisselvak staan en oooh god als ik dat lintje nu maar om krijg en niet laat vallen. Gelukt. Het begin ging aardig, maar na zo’n paar honderd meter was de gang er al uit. Daarna ging ik, voor mijn gevoel, als een slak, een schildpad en wat voor trage dieren zijn er nog meer. Alles en iedereen haalde me in. Uitslovers. Werd er sjaggie van en voelde dat mijn hoofd steeds heter en heter werd = rood en hopelijk nog niet paars. En dat er dan ook nog iemand (als in grijs en minstens 10 jaar ouder dan ik) tegen mij schreeuwt: “Ben jij een tijdloper??” Huh, dacht ik. Weet ik veel. Iedereen loopt toch ‘in tijd’? Dus ik schreeuw oververhit en brommerig terug: “Hoezo??” Hij: “Dan moet je rechts lopen!!” Gggrrrrr……Ik heb nergens gelezen dat als je er als een oververhitte slak bijloopt je dan rechts moet lopen. Ik zal de organisatie aanschrijven.

Maaarrrr…..de finish werd gehaald! In mijn eigen tempo. Precies zoals Annie Fabriek zei: “Loop gewoon je eigen tempo. Het maakt echt niet uit hoe lang je erover doet”. En dat heb ik maar ter harte genomen. Hoe sjaggie ik was tijdens het lopen, hoe blij ik erna was. Toffe support van de teamleden. Niemand die boos keek. En Wia die na mij haar ding kon doen. In haar tempo.

En last but not least: bitterballen met bier, cola en bitter lemon.
Een geslaagde middag waarin mijn wilskracht en vertrouwen het wonnen van mijn hoofd. Hatseflatse!! Dat dacht ik.